Ik had me voorgenomen iets te schrijven over hoogsensitiviteit, maar daarbij botste ik op allerlei vragen en dilemma’s die me blokkeerden.

Toen dacht ik: laat ik daar eens bij blijven en naar kijken. Een goed idee, want die vragen en twijfels bleken eigenlijk net een mooie illustratie te zijn van mijn eigen hoogsensitieve kant.

Mensen die hoogsensitief zijn, zijn gevoeliger voor indrukken en prikkels: ze vangen er meer op en hun hersenen verwerken de informatie daarvan op een meer diepgaande manier. Dit betekent o.a. dat ze doorgaans meer nadenken over wat ze hebben waargenomen, dat ze vaak sterke emoties ervaren, dat ze sneller overprikkeld kunnen zijn,… Ze zijn ze ook vaak gevoeliger voor stress.

Mijn plan was om iets te schrijven over hoogsensitiviteit aan de hand van ervaringen van mijn tienjarige dochter en mezelf. Maar… mijn dochter is behoorlijk zelfbewust en ze vindt het helemaal niet fijn wanneer er persoonlijke zaken over haar geschreven worden. Zeker niet voor onbekende, onzichtbare mensen.

Dat lijkt me een gezonde vorm van zelfbescherming, zeker in dit tijdperk van sociale media, en ik wil dit respecteren. Ik kan ook niet “achter haar rug” over haar schrijven, want mijn dochter weet altijd te snel, te veel J én ik vind het belangrijk dat ze mij kan vertrouwen.

Dus zit ik met een dilemma: wat schrijf ik wel en wat niet?

Dat deze afweging me dagen bezig houdt, zegt veel over mij én over hoogsensitiviteit:

  • me sterk inleven en rekening houden met de andere
  • een groot verantwoordelijkheidsgevoel en besef van de impact van wat ik doe
  • het belangrijk vinden om eerlijk te zijn
  • vrij lang nadenken over iets, vooraleer het te doen

Allemaal zaken die typisch zijn voor mij.

Het zijn eigenschappen die natuurlijk niet alleen voorkomen bij mensen die hoogsensitief zijn, maar die voor veel van hen wel herkenbaar zijn.

Dat geldt trouwens ook voor het feit dat mijn dochter zich

  • heel bewust is van wat er rondom haar gebeurt en
  • van welke plaats zij daarbij inneemt

Een andere vraag die me bezighield was: ga ik mijn dochter en mezelf “outen” als HSP’ers?

Wanneer je hoogsensitief bent, word je een HSP of Highly Sensitive Person genoemd. Maar ik voel terughoudendheid om mijn dochter of mezelf zo te noemen. Ik verkies om het over “onze hoogsensitieve kant” te hebben. Want we zijn natuurlijk zoveel meer dan dat.  

HSP. Dat klinkt dadelijk zo absoluut, terwijl hoogsensitiviteit zich op heel uiteenlopende manieren kan tonen. Het is een karaktertrek met veel verschillende eigenschappen en die eigenschappen verschillen van persoon tot persoon.

Lap, daar valt me nog een typische eigenschap van mezelf op:

  • heel veel belang hechten aan nuance

En, iets wat mijn dochter nog veel uitgesprokener heeft:

  • het belangrijk vinden dat iets juist is, dat het klopt. De puntjes op de i zetten… trouwens: “is het eigenlijk niet het puntje op de i zetten?”, vraagt ze dan.

Dus voor alle duidelijkheid:

Ik noem mezelf niet snel een HSP, maar ik vind het wel heel belangrijk dat ik mijn hoogsensitieve kant erken. Want hij is heel bepalend voor de wijze waarop ik de wereld ervaar en hoe ik in de wereld sta.

Het is niet de eenvoudigste manier, maar wel een heel rijke en uitdagende!

En, ik mag ook over mijn dochter schrijven, op voorwaarde dat ik haar naam niet vernoem en eerst aftoets of hetgeen ik over haar schrijf gedeeld mag worden.

Herkenbaar? Aarzel niet om contact op te nemen voor ondersteuning, advies of een luisterend oor.

Goedele Lengeler, gestalt-therapeute en HSP-expert